Biz aslında küçük şeylerden mutlu olurduk


Açıklama:
Kategori: Köşe Yazıları
Eklenme Tarihi: 04 Kasım 2019
Geçerli Tarih: 27 Mayıs 2020, 17:59
Site: Yalova Gazeteleri Haber Sitesi
URL: http://www.yalovagazeteleri.com/yazar/8332-said-ercan-biz-aslinda-kucuk-seylerden-mutlu-olurduk.html


Şimdi geriye dönüp bakıyorum biz aslında küçük şeylerden mutlu olan şanslı bir nesildik. 
Soba başına toplanırdık diğer odalar soğuk olurdu. Sobanın ayrı bir sıcaklığı vardı kemiklerimizin bile ısındığını hissederdik, 6 kardeştik, odunu kim getirsin kavgası meşhur kavgamızda hele sabah sobayı kim yakacak bir başka ciddi kavga nedeni, bazıları kolay yakardı bazıları zor, siyah beyaz televizyonumuz olduğunda çok mutlu olmuştuk, bir akrabamız vefat ettiğinde 1 hafta tv kapatılırdı kimse ölmesin isterdik, yeniden tv ne zaman açılacak diye gün sayardık, Kemal Sunal filmlerini bütün komşular toplanıp izlerdik, çaylar demlenirdi muhabbet koyulaşırdı. Kahvaltı soframız dolu değil, zeytin ve köyden gelen pekmez olurdu ama doyardık ve huzurluyduk. Kitap pahalıydı, kütüphanemiz yoktu, ama hayatı okurduk, Viktor Hugo’nun sefiller’ini yaşardık, Dostoyevski’nin Beyaz Geceler’i kara geceler olurdu. Her yağmurdu evimiz su alırdı, alttan üsten su alırdı, her zorlukta daha çok kenetlenirdik, ben kardeşimle tatiller ayakkabı boyamaya giderdim, evin 6 ekmeği bana zimmetliydi, 6 ekmeklik para kazandım mı benden mutlusu yoktu, artan kısmıyla gelsin dondurmalar simitler;) 

Babam gerçek bir kahramandı inşaat ustasıydı ip gibi duvar örerdi. Akşam yorgun gelir evimizin inşaatına devam ederdi önce 1 odayı yapıp oraya geçmiştik ben tuğla taşırdım babam örerdi diğer odaları bitirdikçe kullanıma açardık, 

Çikita muz yiyemezdik tadını da merak ederdik ama, bisküviler hep kırık bisküvi olarak gelirdi bize onlar ucuzdu, ben bazen içine karışmış bütün bisküvi bulur, abi olarak küçük kardeşlerime verirdim, fakirdik ama vallahi mutluyduk, eşyaların bile adı vardı bizden bir parça gibiydi, ineğimiz vardı, onlarda bilirdi adını biz de onlara evin bir Ferdi gibi davranırdık, şimdi marketten para verip aldığım kaymağı o zaman sütün üstünde hiç sevmezdim, berbere gitmezdik, teyzemin kocası eniştem keserdi, en kolayı 3 numaraydı, hepimizin kafası birbirine benzerdi, geriye dönüp baktığımda yine o hayatı yaşamak isterim. Yine aynı ailem yine aynı kaderim çünkü bunlar beni ben yapan şeyler. İnsanı insan yapan yaşadıklarıdır.